TREC Emst
fury

Wie zijn wij


Zoals het bij zo velen gaat, ben ik (Angelique) ook in mijn kindertijd besmet geraakt met het ponyvirus. Toen waren lessen en een eigen pony voor mij een onbetaalbare droom, maar omdat ik wél gewoon overal op durfde te klimmen, heb ik toch altijd kunnen rijden.
Het rijden voor anderen leverde mij uiteindelijk wel mijn eerste eigen pony op: de New Forest hengst Fury. Een pony met een enorm sterk karakter en met geen andere pony ben ik zó lang bezig geweest om hem zadelmak te krijgen (hij was toen al 8 jaar). Maar wat heb ik daarna mogen genieten van eindeloze zwerftochten door de natuur met mijn 4-benige makkertje!
Echter, zoals het daarna bij zovelen gaat, verdringen zaken als studie de pony…
ab
27 jaar later (ik ben dan 44 jaar) verruilt ons gezin de hectische Randstad voor een Rijksmonumentale boerderij op de Veluwe met 3,5 ha grond, een keuze waar wij tot op de dag van vandaag heel gelukkig mee zijn. Het eerste wat er kwam (écht op dag 1!) waren Victor en Banjer, de New Forest-pony’s van mijn dochter Vivian (toen 8 jaar oud en nog geen 10 manegelessen gehad) en mij.
Wij kozen er voor om onze pony's op een zo'n natuurlijk mogelijke wijze te houden, waarover meer onder Natuurlijk stalling - onze visie.
Paardrijden pak je, ook na zo veel jaar, eigenlijk zó weer op (al heb je niet meer het lef uit je kindertijd) en Vivian en Victor vormden al snel zo’n 2-eenheid waarvan je een glimlach op je gezicht krijgt als je hen samen ziet. En al snel volgden ook hier eindeloze zwerftochten door de natuur met onze 2 witte prinsjes.

TREC

Via een vriendin (Suzanne Grauw) kwamen wij in 2010 in aanraking met TREC, een soort survival te paard in sport-vorm waarbij de samenwerking tussen ruiter en paard centraal staat.
We gingen kijken bij een wedstrijd in Didam en volgden kort daarna de introductie-cursus bij Hans & Margot Olthuis. En we waren meteen verkocht…..dít was onze nieuwe tak van paardensport!
Omdat Vivian pas 10 jaar was (en dus nog niet mocht starten), ben ik mijn eerste wedstrijd solo gestart. En toen bleek dat POR-rijden toch nog niet meeviel: ik verdwaalde hopeloos en stond uiteindelijk zelfs voor een spoorlijn die helemaal niet meer op mijn kaart voorkwam.
Het NK in dat najaar reed ik met een kennis, maar ook dat werd een puinhoop. We misten diverse posten en knippers, zijn uiteindelijk wél gefinisht (!), maar met een score van 52 sloten wij het POR-klassement.
Sommigen zouden hier wellicht door afhaken, maar voor mij werd TREC (en dan met name POR) daardoor alleen maar meer uitdaging.
vv
In 2011 mocht Vivian ook TREC starten. Ze was toen pas 11 jaar en daarmee de jongste TREC-ruiter van Nederland ooit.
We hadden goed POR geoefend, nog een dagje tips mogen ontvangen van Karin van Burk en het “New Forest TREC Team” gevormd met Nils Vellinga en zijn New Forester Olly (die voordien ook telkens hopeloos verdwaalde, dus dat beloofde wat…).
Maar meteen bij de eerste wedstrijd in Zeijen scoorden we 229 punten en Vivian (die ook heel goed PTV kan rijden) won die dag! Sindsdien zijn meer van dit soort scores gevolgd en zijn Vivian en ik, inmiddels als het "TREC Emst"-team, vaak hoog in het POR-klassement te vinden. Vivian heeft al heel wat wedstrijden gewonnen, waaronder het Nationaal Kampioenschap in 2014, wat een mooi punt was om afscheid te nemen van Trec Club Nederland en onze energie te geven aan de toen nieuw opgerichte Nederlandse Hippische Activitieiten Vereniging (www.nhav.nl), een vereniging die met haar ontspannen sfeer veel beter aansloot bij ons.

Het blijft onze droom ooit een POR te rijden waarbij we finishen met de hele 240 punten (239 is inmiddels gelukt....). Om daar naartoe te werken zetten we routes uit op stafkaart en gaan dan rijden. Natuurlijk bevatten de routes zo veel mogelijk moeilijkheden en instinkers, immers we willen op álles voorbereid zijn.
Inmiddels bieden we dit POR-oefenen ook als training, evenals TREC-kennismakingsdagen / oefen-TREC's die we af en toe organiseren (en waarbij dan ook de mogelijkheid bestaat om zelfstandig PTV te komen oefenen). Meer daarover onder paard-activiteiten, waar ook veel te lezen is over de TREC-wedstrijden en andere activiteiten die wij inmiddels georganiseerd hebben.

De rest van ons gezin, de mannen dus, trekt er vooral graag op de racefiets, mountainbike of schaats op uit, maar ook bij hen is de besmetting met het paarden-virus niet uitgebleven: Simon (hobbykok) voorziet de hongerige ruiters van heerlijke maaltijden en Thymo is op bijna elke wedstrijd te vinden als vrijwilliger.
Daarnaast is Thymo, als niet onverdienstelijk springruiter, graag mensen met probleempaarden op spring-gebied behulpzaam.





























© www.mijn-eigen-website.nl (design)